’Hoeveel onderbroeken kan een mens in vredesnaam hebben, riep mijn vriendin wanhopig uit’

Op de eettafel, de trap, in de vensterbank, op, onder en naast het bed: ons huis is bezaaid met wasgoed. Bérgen wasgoed. Schoon, maar nog niet opgevouwen. Het is achterstallig onderhoud dat ons letterlijk boven het hoofd groeit. Af en toe werk ik een stapeltje weg, maar zodra ik dan tevreden de lades dichtschuif en me omdraai, heeft de droger alweer een nieuwe dampende vracht uitgebraakt.