Muziekflessenpostuitegmond.nl
Column Peter van Vleuten: Met de rug naar de muziek
Met alles voor elkaar – huis, tuin, vriendschappen, hobby’s en werk – werd het tijd om rond te kijken voor een nieuwe liefde. Of zoiets. Ik heb vrienden en vriendinnen die dat kunnen en durven. Schrijven zich in op datingsites of flirten in het wild en daar komt dan wel eens wat van. Veel relaties heb ik nog niet zien ontwikkelen, maar er zijn wel mooie gesprekken en/of lichamelijk plezier. Waarom zou ik dat niet kunnen vinden? In het wild voelde ik me wat te onzeker of ik vond de juiste nog niet of ik durfde niet of misschien was mijn behoefte niet groot genoeg. Ik zou het nooit weten als ik niet eens wat probeerde. Tijdens een vakantie in Spanje, op veilige afstand, schreef ik me in op een datingsite. En warempel: er waren wel wat leuke exemplaren. Chatten dus! De mannen die dezelfde middag nog een kop koffie of wijn wilden, leken mij wat te gretig. Dan ben je toch echt wanhopig, dacht ik zo. Er bleven er nog drie over met wie ik een poosje chatverkeer bedreef. Liefde was het nog niet, maar één van de drie zou toch wel voldoen. Ondertussen genoot ik van mijn vakantie en bezocht na jaren weer het Alhambra. Ik bracht daar een heerlijke dag door; wandelend, tekenend, dromend. Mijn telefoon gebruikte ik alleen als camera. Terug in het hotel installeerde ik me bij het zwembad, scrolde door de foto’s, deelde er een paar met familie en de socials en zag dat ik wel 4 meldingen had op de datingapp. Mijn hart deed een sprongetje. Er was interesse, ik voelde me weer puber. Ik opende de app en zag dat de 4 berichten allemaal van Tom waren. Mooie vent, fris en sportief uiterlijk, zeilboot en 3 dochters. Het eerste bericht was een foto van Tom met één van zijn dochters op de boot, de tweede een vraag over mijn ontbijt. ‘Boeie!’ dacht ik hardop. In de derde vroeg hij wat ik vandaag zou gaan doen, en in de vierde kwam een verwijt: ‘Je antwoordt de hele dag al niet! Heb je geen interesse meer? Heel onbeleefd.’ Verrast las ik het bericht nog een keer. En nog eens. En. Wat een controlfreak! Exit Tom, besloot ik. Nog twee te gaan. Peter en Gijs stuurde ik wat foto’s van het Alhambra en het zwembad. Peter reageerde meteen: ‘Leuk hoor. Maar hoe zie je onze relatie? Wil je latten of samenwonen?’ Ik moest lachen. De grapjas, we hadden elkaar nog niet eens in het echt gezien. ‘In het Alhambra is wel genoeg ruimte voor ons! Maar misschien eerst een kopje koffie?’ typte ik. Het duurde tot ’s avonds laat voor hij reageerde. ‘Hoe zie je onze relatie? Ik ben serieus,’ las ik. Pfff, die hoorde dus ook tot de wanhopigen. Niks voor mij. Gijs had inmiddels ook gereageerd op de foto’s. En leuk. Over de geschiedenis van het Alhambra, over het houtsnijwerk, de rijke cultuur. Hij deelde een foto van de zee vanaf de boot tussen twee Waddeneilanden en vertelde over zijn leven. Een levendige chat-conversatie die we voortzetten via Whats App. Ik was enthousiast. Dit zou op zijn minst vriendschap kunnen worden. Eenmaal thuis belden we. Het gesprek liep – gek genoeg – stroef en ik kon hem niet goed verstaan. Met de verbinding had het niets van doen, iets met accent en met binnensmonds. Dit werd het ook niet. Het abonnement op de datingapp verlengde ik niet. Als, dan wil ik liefde op het eerste gezicht. Live. Vier weken geleden overkwam het me. Ik overwoog een huisdier en ging kijken bij een nestje kittens. Het was liefde op het eerste gezicht: een zwartwitpluizig stuiterballetje keek me met haar kraaloogjes aan. Ik was verkocht en nam haar direct mee naar huis. Lotje en ik wonen heel tevreden samen en nu ze gechipt is, hebben we een geregistreerd partnerschap. Zo kan liefde gaan. Toch?
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
