Wim (1962-2024) was gelukkig, maar zag alles waar hij zich op verheugde in rook opgaan: ‘Zo jammer’, zei hij keer op keer

Afscheid nemen was Wim Lammers’ vak, een taak die hij vervulde met compassie en een diep begrip dat rouw bij het leven hoort. Toch viel het hem zwaar om gezin en werk los te laten toen hij een rampzalige diagnose kreeg.