In Amsterdam proberen ze met spandoeken en leuzen bubbels door te prikken. In Turkije hoor ik vooral: insjallah komt het goed

“Aan jouw verdriet hebben de Palestijnen niks,” zegt een waardevolle vriendin van mijn moeder laat op de avond in Konya, terwijl we ons klaarmaken om te slapen. Ze ziet hoe zwaar ik ben afgeknapt. “Je moet sterker, strijdbaarder zijn om iets te bereiken. En – zeg ik ook altijd tegen je moeder – daarvoor móét je soms juist bijtanken, op adem komen.”