Algemeen·NRC·4 jul 2024

‘Waarom zou je dat willen weten?’, vraagt schrijver Elizabeth Strout. ‘Dat is toch helemaal niet interessant?’

Lucy Barton ligt in het ziekenhuis, bijna negen weken lang. Haar blindedarm moest eruit, een routine-ingreep, niets aan de hand, tot na twee dagen de koorts begon. Een bacterie wordt niet gevonden, niemand weet wat de oorzaak is. Gaat ze dood? Blijft ze leven? Dit verhaal – want het is een verhaal, een roman van de Amerikaanse schrijver Elizabeth Strout – speelt in de jaren tachtig in New York City. Thuis heeft Lucy Barton een man en twee kleine meisjes, ze mist ze verschrikkelijk. Soms komen ze op bezoek met hun oppas, een vriendin die zelf geen kinderen heeft, en dan roepen ze: „Mammie, wat ben je mager!” Hun gezichtjes zijn vies, hun haar is vies, het stelt haar allemaal niet gerust. Hele dagen ligt ze te piekeren, koortsachtig te piekeren, ze voelt zich eenzaam en opeens, na een week of drie, laat in de middag, zit haar moeder in een stoel bij het voeteneind van haar bed.