Algemeen·NRC·9 mrt 2023

De schrijver die op zijn personages is gaan lijken

In de herfst van 2000 treedt Michel Houellebecq op in Amsterdam. Op de tijd dat ik met hem heb afgesproken, in zijn hotel, komt hij niet opdagen. Rond middernacht stommelt hij binnen. Terug van de wallen. Met zijn parka nog aan gaat hij in bed liggen en dirigeert zijn bandleden en zijn vrouw om hem heen. Ze moeten tegen de muren blijven staan, zo klein is de kamer. Ik word op het voeteneind geplant. Zijn vrouw – minirok, zwarte netkousen – krijgt de opdracht koffie te zetten, met het espressoapparaat dat ze speciaal voor hem heeft meegenomen. Ook zij moet blijven staan, het espressoapparaat balancerend op haar vlakke hand. Grijnzend van genoegen houdt hij, als een achttiende-eeuwse Franse vorst, van onder zijn donzen dekbed audiëntie.