WetenschapAstroblogs
Nieuwe manier om uitdijingssnelheid heelal te meten: m.b.v. de roodverschuivingsdrift
Hebben we het over de snelheid waarmee het heelal uitdijt dan hebben we het negen van de tien keer over de Hubble constante, de constante die verhouding weergeeft van de snelheid waarmee een bepaalde afstand van een sterrenstelsel groter wordt door de uitdijing van het heelal en de grootte van die afstand, uitgedrukt in km per seconde per megaparsec. Er is veel gedoe over de waarde van H0 (yep, de Hubble spanning), maar grosso modo is H0 rond de 70 km/s/Mpc, wat wil zeggen dat een sterrenstelsel op 1 megaparsec afstand (=3.260.000 lichtjaar) met 70 km/’s van ons af beweegt en een stelsel op 2 Mpc afstand met 140 km/s, enzovoorts. Afstand wordt door sterrenkundigen uitgedrukt in lichtjaar, maar het kan ook in roodverschuiving z , hetgeen ik onder andere hier heb uitgelegd. En daarover is door een groepje sterrenkundigen onlangs een nieuw voorstel voor bedacht om de uitdijingssnelheid van het heelal mee te meten: met behulp van de zogeheten roodverschuivingsdrift (Engels: redshift drift ). Het idee erachter is eigenlijk heel simpel: een sterrenstelsel op verre afstand van de aarde heeft een bepaalde roodverschuiving c.q. afstand (het komt op hetzelfde neer), bijvoorbeeld het stelsel GHZ2/GLASS-z12 dat volgens de metingen met Webb een roodverschuiving van z∼12,2 heeft, d.w.z dat het nu 32 miljard lichtjaar van ons vandaan staat. Maar ja, de roodverschuiving van GHZ2/GLASS-z12 is geen constante, het is nù op dit moment as we speak z∼12,2. Maar hoeveel is het over een jaar, dan is het stelsel verder van de aarde geraakt en dan is het wellicht z∼12,200000000000001. En da’s precies wat ze met de roodverschuivings drift bedoelen: de verandering van de roodverschuiving (of afstand) als gevolg van de uitdijing van het heelal.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
