Lachgas zou ook een biosignatuur kunnen zijn voor de aanwezigheid van leven op exoplaneten

Wetenschappers van de Universiteit van Riverside suggereren dat er iets ontbreekt op de lijst van chemische stoffen die astrobiologen gebruiken om te zoeken naar leven op exoplaneten, de zogeheten biosignaturen: lachgas. Scheikundigen spreken van distikstof(mono)oxide (N2O), een anorganische verbinding van stikstof en zuurstof. Artsen gebruiken het als verdovingsmiddel, in supermarkten wordt het gebruikt als drijfgas voor slagroomspuiten, veel jongeren gebruiken het de laatste jaren als recreatief middel ter vervanging van alcohol. Meestal worden zuurstof en methaan onder de biosignaturen geschaard en worden alle speurtochten naar indicaties van buitenaards leven op planeten bij andere sterren daarop gericht, maar Eddie Schwieterman en z’n collega’s denken dat lachgas dezelfde aandacht verdient. In eerste instantie gingen ze daarbij na hoeveel lachgas leven op een planeet vergelijkbaar met de aarde zou kunnen produceren en of die hoeveelheid ook detecteerbaar is met telescopen zoals Webb. En dat blijkt inderdaad het geval te zijn: de hoeveelheid lachhas die wordt geproduceerd is vergelijkbaar met de hoeveelheden zuurstof en methaan, die óók detecteerbaar zijn.