Voetbal·Puurvoetbalonline·25 mrt

Mooiweervoetballer (deel2)

Het woord mooiweervoetballer had voor mij altijd iets spottends. Een begrip dat je vooral gebruikte voor die ene speler in je team die bij de eerste regendruppel al met bedenkelijke smoesjes begon. Die tijdens gure wintertrainingen ineens een “vervelend pijntje” had. Of die, wanneer de wind dwars over het veld joeg en de temperatuur richting het vriespunt zakte, opvallend vaak “andere verplichtingen” bleek te hebben. Ik hoorde vroeger niet bij dat soort voetballers. Integendeel zelfs: hoe natter het veld, hoe meer modder, hoe liever ik het had. De geur van nat gras, regen die horizontaal over het veld joeg, de bal die net iets anders rolde door een plas water – het hoorde allemaal bij het spel dat ik zo mooi vond.