Vakantie & reizenColumbus Magazine
Op gorillatrekking in Oeganda, de schatkamer van Afrika
Na een uur komen we aan in de Rushagasector aan de zuidkant van Bwindi Impenetrable National Park. De trackers van de Uganda Wildlife Authority kennen het gebied op hun duimpje en zijn al voor ons uitgelopen. Zij staan middels walkietalkies in contact met hun collega’s. Na een korte briefing gaan we op pad, in de richting van waar ze het laatst gespot zijn. ‘Het kan tien minuten duren voor we ze vinden, maar ook twee uur of vijf uur of zelfs een hele dag,’ waarschuwt Kasutama Elisha, de hoofdranger. Stiekem hopen we op een urenlange tocht, zodat we veel van de omgeving in ons op kunnen nemen. Maar al na een half uurtje kraakt de walkietalkie: ‘We hebben ze gevonden!’ De dieren blijken zich vlakbij te verschuilen. Nog geen vijf minuten later staan we naast de andere rangers aan de voet van een dichtbegroeide helling. Iedereen lijkt ze te zien, behalve wij. Alert klauteren we omhoog. Onze harten bonken in onze kelen. Plotseling bevinden we ons op enkele meters van de Kahugye-familie. Eerst zien we de kleintjes, daarna de volwassenen. De groep bestaat uit dertien exemplaren en wordt geleid door Gwigi. ‘De zilveren haren op de rug van een gorillaleider ontstaan door hormonen,’ legt Kasutama uit: ‘Mannelijke gorilla’s worden geboren als blackback. Als een groep meerdere blackbacks telt, kun je er gif op innemen dat zij zich uiteindelijk afscheiden en een paar vrouwtjes meenemen, waarmee ze een nieuwe subgroep vormen. Zodra een mannetje als enige overblijft met alleen nog vrouwtjes, zorgen hormonen er dus voor dat zijn rugharen grijs worden.’
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
