Je kunt concluderen dat het Ajax van Farioli niet meer zonder Henderson en Fitz-Jim kan

e kunt niet alles zien, vooral als je niet houdt van voetbal kijken via de ‘switch’. Ik kijk hele wedstrijden en niet via geschakelde fragmenten. Telkens als de regisseur, of eindredacteur, een nieuwe wedstrijd voorzet, weet je dat er iets staat te gebeuren, anders gingen ze niet schakelen. Dat betekent a) voorkennis en b) dat het live karakter van het verslag geweld wordt aangedaan. Weg ermee. De mooiste en meest opwindende Europese wedstrijd die ik zag was Lille-Real Madrid, waarover later meer. De slechtste: Slavia Praag-Ajax. Ik had me verheugd op Christos Zafeiris, de uitblinker tijdens een play-offwedstrijd in augustus voor een plek in de Champions League die Slavia verloor van Lille. De Noorse international Zafeiris schoot toen twee keer op de lat. Gelukkig voor Ajax zat het 21-jarige talent donderdag vooral op de bank. Slavia bleek het b-team te hebben opgesteld dat qua gedrag het meest weg had van Getafe, met hun schreeuwen, veinzen en doorrollen. Jongens als Hato en Baas, groot geworden op De Toekomst, raken hiervan van slag als kinderen op een school uit Amsterdam-Zuid die zichzelf geschrokken terugvinden op Sportpark Ookmeer in Nieuw-West, waar andere wetten gelden. Hato en Baas leverden meer ballen in dan ze veroverden, een atypisch patroon. Je zou ook kunnen concluderen dat het Ajax van Farioli niet meer zonder Henderson en Fitz-Jim kan, een conclusie die twee maanden geleden nog vergezocht leek. Toch voetbalde invaller Van den Boomen als een van de weinige Amsterdammers een redelijke wedstrijd, evenals Rensch, Sutalo en Pasveer. De manier waarop Brobbey kansen miste, was bijna niet om aan te zien. Dan leek hij nog het meest op Luuk de Jong die de bal niet tussen de palen kreeg, na een aanname die om een doelpunt schreeuwde.