SportHet Parool
Halverwege het interview begon Antony te huilen. Meestal word ik dan week, nu keek ik onbewogen toe
Ik zag het interview met een strenge dame van de Braziliaanse tv. Halverwege begon Antony te huilen. Meestal ben ik als was bij huilende mensen, moet ik zelf ook dingen wegslikken. Dit keer niet. Onbewogen keek ik naar de huilende jongen. “Ze had al gedoe met die siliconen voordat ik haar kende,” snikte hij. “Heb je haar hard vastgehouden?” vroeg de vrouw. Dat had hij niet. Hij wilde haar alleen kalmeren omdat ze hem probeerde tegen te houden. “Ze gooide met glas,” zei hij. “Naar jou, of op de grond?” vroeg de interviewer. “Allebei,” zei Antony. Daarna veel tekst over zijn moeder en dierbaren die wisten dat hij een goede jongen was. In de Athletic stond een groot stuk. Als jongen naar school lopend moest hij over een lijk heen springen. “In de favela word je immuun voor zoiets,” zei hij.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
