Recht·Mr. Online·8 nov 2022

Persoonlijk leiderschap op de werkvloer 8: de 3-3-3-regel

Zitting in Groningen. Na een lange rit met de nodige files onderweg stoof ik net op tijd de rechtbank binnen, waar mijn cliënt al met smart op mij zat te wachten. Ik wilde hem nog wat vragen stellen over een door de wederpartij te elfder ure ingebrachte productie en dus greep ik voor de bijbehorende stukken naar mijn gloednieuwe attachékoffer, die ik even daarvoor van mijn ouders voor mijn verjaardag cadeau had gekregen. Maar hoe ik ook wrikte en trok, ik kreeg de koffer niet open en toen mijn cliënt mij te hulp probeerde te schieten, ging het helemaal mis: het cijferslot werd per ongeluk ingesteld en vervolgens geblokkeerd. Daarna volgde een waas van paniek en stress. Zonder stukken, zonder de houvast en structuur van het papier, zou ik de zitting nooit kunnen doen. Terwijl het in mijn hoofd steeds chaotischer werd en ik in een toestand van verlamming niet meer helder kon denken, bleef mijn cliënt bij de les: hij opperde om op zoek te gaan naar gereedschap. Juist op het moment dat een medewerker van de rechtbank een hamer op de kop had weten te tikken, werden we de zittingszaal ingeroepen, alwaar de kantonrechter – van de nodige disclaimers voorzien – bereid was mijn koffer de definitieve nekslag te geven. Eind goed, al goed, maar om nu te zeggen dat ik me meteen weer goed voelde, nee. Ik was uit balans, niet zozeer omdat mijn koffer gesloopt en wel naar het grofvuil kon worden gebracht, maar vooral omdat mijn hart in mijn keel bleef bonken en ik mijn hoofd niet meer rustig kreeg op die middag in de mooiste stad van het noorden.