PolitiekCDA
Peters: Grip op migratie
"De grenzen van mijn taal, betekenen de grenzen van mijn wereld." Dat zei de Oostenrijkse filosoof Wittgenstein. Veel problemen in de filosofie zouden ontstaan door vergissingen in het spreken en schrijven over de wereld. Wat hem tot de conclusie brengt dat "waarover je niet kunt spreken, daarover moet je zwijgen". Door het woord krijgen de dingen betekenis, komt er letterlijk leven in. Het is bijna toveren. In het Aramees zegt men 'abacadabra', ik schep terwijl ik spreek. Taal beschrijft in die zin geen werkelijkheid. Taal creëert een werkelijkheid. Ook daarom is de discussie over asiel zo’n lastige en dikwijls emotionele. We begrijpen elkaar oprecht niet. We luisteren naar de woorden van de ander met de levende beelden die we zelf scheppen tussen onze eigen oren. En we vragen ons hardop af: "Hoe kan die man zo naïef zijn, hij ziet toch dat er geen huizen zijn voor al die mensen". Of, "Waarom is die vrouw zo harteloos, ze ziet toch de ellende van mensen?” En vervolgens trekken we ons terug in de loopgraven van ons eigen gelijk. Om elkaar van daaruit te bestoken met juridische en morele argumenten. En de integriteit van elkaar en elkaars intenties hardop in twijfel te trekken.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
