Boekrecensie: Het Ai van Columbus: Leren en ontwikkelen met kunstmatige intelligentie (Hoornstra)

‘Het boek dat voor u ligt is een bijzonder boek, geschreven door een bijzonder man: een bevlogen spreker, schrijver, en denker die een cruciale rol speelt in de maatschappelijke Ai-transitie in het onderwijs.’ Met die woorden opent Eric Postma, hoogleraar Kunstmatige Intelligentie aan de afdeling Cognitive Science & Ai van de Universiteit van Tilburg, zijn voorwoord bij ‘Het Ai van Columbus. Leren en ontwikkelen met kunstmatige intelligentie’ van Hans Hoornstra. Een bijzonder boek is het zeker; een lijvig boek ook dat, ondanks de vele fascinerende illustraties (van de hand van de auteur), van de lezer het nodige doorzettingsvermogen vraagt. Misschien nog niet eens zozeer door het onderwerp – de toepassing van generatieve Ai in (onder meer) het onderwijs – maar vooral door de filosofische benadering die Hoornstra kiest. Dat geldt zeker voor het eerste deel van zijn boek, waarin hij uitgebreid ingaat op de oorsprong en werking van taal. Daarvan moet je volgens hem best het een en ander weten om generatieve Ai, en specifiek de zogenaamde grote taalmodellen, te kunnen begrijpen.