Onderwijsnd.nl
246 Rok, psalmen, Statenvertaling. Wat heeft een halve eeuw refo-middelbaar onderwijs opgeleverd?
Met historicus John Exalto (Rijksuniversiteit Groningen) en Frans van Hartingsveldt, bestuurder aan het Fruytier College in Apeldoorn. Zo’n 25.000 kinderen zitten in Nederland op reformatorische middelbare scholen. Dick en Daniël gooien het er maar meteen in: zij zaten zelf ook op een refoschool. Frans was zelfs de leraar Latijn van Dick. ‘Ik kan alle rijtjes nog dromen.’ Waarom zou je kiezen voor een reformatorische school? Frans legt uit dat die een sterk eigen profiel heeft: de noodzaak van wedergeboorte en bekering staat centraal. John vult aan: op gereformeerde scholen leren kinderen dat ze gered zijn, op reformatorische scholen dat ze nog gered moeten wórden. Maar refoscholen begonnen óók als reactie. Op de ontkerstening van het protestants-christelijk onderwijs in de jaren zestig, op nihilisme en autonomie als nieuwe religie. John schetst hoe de ‘SGP-sleutel’ van Piet Kuyt en de Mammoetwet van 1968 de weg vrijmaakten voor scholen als de Driestar, het Van Lodenstein en de Wartburg. Wat dat heeft opgeleverd? Veel emancipatie. Kinderen uit kleine, bevindelijke gemeenschappen gingen voor het eerst naar grotere steden, en gingen vervolgens doorstuderen. Ook meisjes. Al is er ook de anekdote van de decaan die aan elk meisje vroeg: ‘Is de Pabo niet iets voor jou?’ Want daar had je later als moeder ook nog iets aan. En dan zijn er de uiterlijke kenmerken: de rok voor de meisjes, de psalmen, de Statenvertaling. Zijn die wezenlijk voor het reformatorisch onderwijs? Frans vindt van niet, John zet ze in historisch perspectief. En hoe zit het met de veiligheid van kinderen die anders geaard zijn? Het bijzonder onderwijs ligt onder een vergrootglas. Hoe lang zal Nederland nog refo-scholen kunnen tolereren? Of zie je dan niet wat ze te bieden hebben?
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
