Muziekwereldregio.nl
Muziektherapie
Misschien hebt u, beste lezer, enige tijd geleden op de t.v. ook de documentaire gezien van cineast Erik de Bruyn over zijn vader Anton, die samen met een aantal andere ouwe knarren de Seaside Dixieland Jazz Band vormt. Wat heb ik genoten van hun enthousiasme, terwijl ze toch bijna allemaal last hebben van PHPD, Pijntje Hier Pijntje Daar. Dat is de kracht van muziek, die houdt je jong. Ik mag dat woord ouwe knarren gebruiken omdat ik zelf ook zo ben, na 65 jaar gedirigeerd te hebben. En nu ik dat niet meer doe ben ik ook opeens een PHPD-er geworden. Ik moest terugdenken aan het interview dat ik ooit had met muziektherapeut Wim ter Burg. Veel kerkse mensen zullen hem eerder kennen van liedjes die in het Liedboek voor de Kerken te vinden zijn, bijv. 805 en 806. Even eerder was ik in een inrichting voor geestelijk gehandicapten door een verpleger rondgeleid en kwamen daarbij in een kamer die praktisch helemaal was leeggehaald. Op de grond zat een oud vrouwtje dat met één vinger steeds dezelfde toets van een elektronisch orgeltje indrukte. Mensen konden haar niet bereiken, maar dat geluid drong tot haar door. Dat beeld heeft me nooit meer losgelaten en daarom ging ik op bezoek bij Wim ter Burg in Bartimeüshage in Doorn. Wim had al een heel leven in de muziek achter zich, toen hij benaderd werd door het blindeninstituut Bartimeüs in Zeist, om iets te bedenken voor de geestelijk gehandicapte slechtziende of blinde kinderen, de dubbelgehandicapten dus. Het werd een ontdekkingsreis waarin duidelijk werd wat een geweldige mediamieke krachten in muziek zitten. Hij demonstreerde het me meteen. Hij zette een staafje voor me met een houten specht er op. Het vogeltje gleed langzaam tikkend naar beneden. “Ik zal het nog eens doen, maar doe nu je ogen dicht”. Gehoorzaam sloot ik mijn ogen. Het tikken leek luider te klinken, maar opeens drongen geluiden tot me door die ik met open ogen niet hoorde. Op de gang liep iemand voorbij, er werd buiten een deur van een auto dichtgeslagen. “Ik moet proberen hun aandacht te vangen, hun concentratie, want blinden hebben van veel meer geluiden dan wij last”. Wim pakte een filmblik en liet het ronddraaien tot het met een trillend geluid plat bleef liggen. “Allemaal hulpmiddelen om geluiden te leren onderscheiden. Op deze manier wordt het geestelijk gehandicapte kind zich langzaam bewust van de omgeving en begint te ontluiken. We hebben hier een meisje gehad dat in de groep altijd op een trommel speelde, volkomen uit de maat. De groep accepteerde het, ze begon op tijd en hield op tijd op. Dat ging zo een aantal jaren door en toen opeens, op een ochtend, sloeg ze keurig in de maat. Er was dus toch iets in die tijd gebeurd. Van geluid naar ordening en zo naar muziek.” Dat zei Wim, die zijn wereld van optredens en ego-strelende successen verruilde voor de stilte en het onopvallende succes. Een geweldig mens, waarvoor ik veel bewondering had. Maar ook voor die ouwe knarren waarmee ik begon en die blij constateerden dat ze gelijk waren geëindigd!
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
