La Tempête verklankt evolutie van Duitse Protestantse rouwmuziek.

La Tempête ben ik eeuwig dankbaar voor hun Larmes de Résurrection*, gewijd aan Paasdagmuziek van Heinrich Schütz en Johann Schein**, waarin niet de vreugde, maar de rouw en schrik centraal staan die bij sommige volgelingen van Christus gepaard moeten zijn gegaan met het leeg aantreffen van Christus’ graf en vervolgens de confrontatie met het ‘levende lijk’ van de Heiland, en waarbij het ensemble de lumineuze ingreep deed om de recitatieven in Schütz’ Historia der Auferstehung Jesus Christi te laten vertolken door een voorzanger uit de Libanese Grieks-Orthodoxe kerkelijke traditie, Georges Abdallah. En wie zou durven beweren dat een vanuit de Balkan rondzwervende zanger uit de Byzantijnse traditie niet in Saksen kon zijn terechtgekomen? En Schütz had in 1628 Venetië bezocht en daar mogelijk zelf muziek uit allerlei religieuze tradities gehoord. En liet het resultaat ons bovendien niet beseffen uit welke hoek van de wereld het Paasverhaal stamt? In hun Lassus CD-project Orlando: A Melancholic Portrait deinsde men er niet voor terug een anachronistisch instrumentarium toe te passen, naast dulciaan, zink en theorbe ook zijn ook piano, sax, Fender Rhodes en synthesizer te horen, en de Armeense duduk.