MuziekJazz en zo
GELUID UIT DE ONDERGROND
Ik sta al uren voor de spiegel. Elk haartje moet precies goed zitten en alles moet er piekfijn uitzien. Het is niet voor een Oscaruitreiking, een dansgala of een eerste date. Nee, ik moet vanavond spelen met mijn eerste serieuze bandje, ergens in een obscuur jazzcafé. ‘Ik ken niemand die er al zo ver van tevoren van begint te genieten als jij’ zegt mijn vader vanachter zijn krant. Volgens mij heeft ‘ie wel een punt. Ik vind het inderdaad het mooiste wat er is, optreden. En dan vooral in een jazzclub, ook al heb ik nog niks gezien van de wereld. De jazzclub waar ik mijn babyvet verlies is klein en donker. Je kunt er maar beter vroeg mee beginnen, met die Jazz. De vloer ligt bezaaid met pindaschillen en het tentje zit vol studenten.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
