Muziekflessenpostuitegmond.nl
Column Peter van Vleuten: Vrijheid
Het is alweer een paar dagen heerlijk weer om naar buiten te gaan. Het mag dan wel 's nachts een paar graden onder nul en overdag een paar graden boven nul zijn, maar het zonnetje schijnt weer regelmatig en er staat bijna geen wind. Ik zou deze dagen om te wandelen minstens een acht geven. Hoe anders was dat in december en het grootste deel van januari. Voor mijn gevoel hebben we toen nauwelijks zon gehad. Wel waaide het regelmatig flink en was er de nodige regen naar beneden gekomen. Eigenlijk nodigde het weer vaak uit om lekker binnen te blijven en de warme kachel op te zoeken. Na opnieuw een wandeling op zo'n droevige dag zei ik tegen mijn vrouw dat het toch echt tijd werd dat de wind moest gaan liggen, de zon wat meer moest gaan schijnen en ik de regen zo langzamerhand ook zat was. Tot mijn verbazing zei ze mij dat ze bezig was om een reisje te regelen naar een, qua weer, wat aangenamere plek. Verder wilde ze me niets vertellen. Ik mocht alleen weten dat we halverwege januari weg zouden gaan. Verder werd mij niets gezegd en ook mijn koffer mocht ik niet zelf inpakken. Op een zaterdag werd ik samen met mijn vrouw naar Schiphol gebracht. Pas daar werd mij het vluchtnummer meegedeeld. Of ik dan maar zelf op de aldaar hangende borden wilde gaan kijken om te ontdekken waar we heen zouden gaan. Omdat mijn vrouw nu niet bepaald van vliegen houdt en ze altijd gezegd heeft het zeker niet langer dan een uurtje of vier uit te houden in een vliegtuig, had ik gedacht dat we of naar Zuid-Europa of hooguit naar de Canarische eilanden zouden gaan. Tot mijn grote verbazing bleek Bonaire echter onze bestemming te zijn. Ik kreeg het meteen spontaan warm en wist niet wat te zeggen. Een van mijn dromen is altijd geweest om naar het Caribisch gebied af te reizen. Deze droom kwam nu dus uit. Fantastisch. De reis erheen is wel een hele onderneming. Wij vlogen via Curaçao naar Bonaire en waren meer dan 12 uur onderweg. Maar als je dan eindelijk aankomt op Bonaire stap je toch in een andere wereld. Alleen het weer al. Je stapt het vliegtuig in bij een temperatuur beneden 0 graden en je stapt er weer uit bij ongeveer 30 graden en een stralende zon. Er was ook aan een huurauto gedacht. Na deze te hebben opgehaald zij we naar ons appartement gereden en kon het genieten beginnen. En genoten hebben we. Het eiland is niet heel groot maar voor natuurfreaks zoals ik is er van alles te beleven. Ik heb super genoten van alles wat ik daar heb gezien aan natuur. Ik ga geen heel reisverslag maken maar ik heb mij kunnen uitleven met het fotograferen van voor mij allerlei onbekende en bekende vogels, vissen en reptielen. Het eiland is vooral bekend om zijn mogelijkheden voor duiken en snorkelen. Wij hebben het in de oceaan bij snorkelen gehouden. Als je het water ingaat heb je het idee dat je in een warm, super groot aquarium stapt. Het water is net zo warm als de buitentemperatuur en de natuur onderwater is vreselijk mooi. Je ziet meteen allerlei gekleurde vissen en zelfs direct vanaf het strand in ondiep water veel koraal. Ook schildpadden kunnen zomaar met je mee zwemmen. Voor mij was dit een geweldige belevenis die ik echt niet gemist zou willen hebben. Zijn er dan geen negatieve aspecten aan zo'n reisje naar Bonaire? Natuurlijk zijn er voor de kruikenzeikers altijd mogelijkheden om negatieve punten te ontdekken aan zo'n onderneming. Zo hadden we al op Schiphol ruim een uur vertraging omdat de vleugels van de vliegtuigen ijsvrij gemaakt moesten worden. Heel vervelend zo'n vertraging maar zeg nu zelf: toch wel belangrijk voor de veiligheid van het vliegen. Dan moesten we, in ons geval, ook nog een tussenlanding maken op Curaçao. Daar wordt van bemanning gewisseld, het vliegtuig wordt schoongemaakt en er wordt alvast getankt voor de reis terug naar Amsterdam. Je kunt het als heel vervelend ervaren dat je dan ook nog het vliegtuig uit moet en via een omweg weer naar het vliegtuig gaat waarbij je opnieuw de douane moet passeren met alle vervelende handelingen die dit oplevert. En dat terwijl je weet dat je nog maar 20 minuten moet vliegen om op Bonaire aan te komen. Je kunt natuurlijk net zo goed, zoals ik, denken dat dit allemaal bij de ervaring van zo'n verre reis hoort. Dan kom je bij je appartement aan en blijkt het slot ongeveer een slotje te zijn die je opent met een sleutel die je in Nederland gebruikt om een koffer te openen. Soms ben je even bezig met het openen van de deur omdat het slotje nu niet bepaald wil meewerken. Ook over de wegen op het eiland kun je klagen. De verharde wegen zijn over het algemeen zeer slecht en hebben geen enkele afwatering zodat je bij een beetje regen onmiddellijk last hebt van veel water op de wegen waardoor je de vele aanwezige kuilen niet kunt zien. Goh, wat vervelend toch. Heel veel wegen zijn nog onverhard en in onze ogen dus per definitie slecht. Over de stranden kunnen we als we willen ook veelvuldig zeuren. Er is weinig zand en de stranden bestaan voornamelijk uit rotsachtige bodem met een dikke laag afgestorven koraal. Heel vervelend voor de voetjes en het liggen op het strand. En dan die prijzen voor je dagelijkse boodschappen. Schandalig gewoon. Een bakje druiven voor 10 dollar en een komkommer van 4 dollar. Dat zou niet moeten mogen. Als deze genoemde punten je bij voorbaat tegen staan dan is Bonaire niets voor jou. Maar als je eenmaal in het water ligt, met je duikbril op en snorkel geplaatst, naar beneden het water inkijkt dan bevind je je in een wel heel andere en bijzondere wereld. Ik ben zo blij dat ik, dan wel geheel vrijwillig, naar deze wereld ben ontvoerd. En de enige ergernis die ik deze reis ervaren heb was dat het einde van deze vakantie veel te vroeg kwam.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
