Muziekflessenpostuitegmond.nl
Column Peter van Vleuten: Magie
Na anderhalve week pak ik weer eens de stofzuiger uit de kast. Terwijl de gemorste koffiebonen tikkend richting stofzuigerzak verdwijnen, voel ik tranen opkomen. Normaal stofzuigde ik ieder twee tot drie dagen even de kattenharen van de bank en de geknoeide kattenbakkorreltjes voor de kattenbak weg. Ineens voel ik de leegte, Jopie is er niet meer. Zo’n 16 jaar geleden werd ze in ons drukke huishouden geboren. Vier kleine jongetjes keken hun ogen uit toen zij én haar broertjes en zusjes in een kartonnen doos ter wereld kwamen. Jopie was de enige uit dit nestje die bij ons én bij haar moeder bleef. Na het overlijden van haar moeder, haalden we nog een kitten in huis zodat ze zich niet alleen zou voelen. Een overbodige actie, er bloeide nooit wat op tussen die twee. Poezen zijn toch eigenwijze beesten. Naast mensen en poezen passeerden meer dieren de revue in het leven van Jopie; vissen, wandelende takken, hamsters, konijnen en kippen. Sommigen stierven, al dan niet natuurlijk. Sommigen ontsnapten, in elk geval verdwenen ze. Anderen verhuisden omdat ik verhuisplannen had naar een kleiner huis met een kleinere tuin. Voor de vier kippen vond ik een nog grotere tuin – lees: weiland in de polder – waar ze met nog meer kippen konden wonen. Het laatste konijn springt nu rond in een kinderboerderijtje op een vakantiepark. Jopie bleef bij mij. Hele dikke vrienden waren we niet. Tot vier jaar geleden waren we rivalen en vochten we om de aandacht van C., mijn grote liefde. En de hare dus. Het liefste kwam ze zelfs in bed tussen ons in liggen. Na het overlijden van C. vier jaar geleden, hadden we het allebei moeilijk. Jopie verhaarde, krabde zichzelf stuk en wilde nu – tot mijn grote irritatie - ook wel bij mij op schoot. In de loop van de tijd kwam er meer ontspanning en leerden we samenleven. Ze sliep aan mijn voeteneind en lag naast me op de bank. Op schoot zitten deed ze bij gasten, die dat dan weer schattig vonden. Samen verwerkten we de veranderingen in ons huishouden. Na het vertrek van de laatste 3 zonen en de laatste dieren bleven we samen over in een veel te groot huis. Tijd om te verhuizen. Tijdens het opruimen en inpakken raakte Jopie weer gestrest: miauwen, haaruitval en ze wilde niet meer naar buiten. Natuurlijk speelde de ouderdom met bijkomstige stramheid ook een rol en even dacht ik dat ik haar in moest laten slapen. Maar met pijnmedicatie verhuisde ze mee naar Egmond-Binnen. Ik verwende haar met lekker eten en liet haar toe op mijn schoot. Na een aantal weken bivakkeren in de huiskamer durfde ze ook naar boven en sliep ze weer aan mijn voeteneinde. Na een check-up bij de nieuwe dierendokter, die haar behandelde voor de slechte huid én van alles, werd ze weer hariger en kreeg ze wat vet op de botten. Ze werd minder aanhankelijk en ging er op uit in de tuin en in de buurt. We hadden het gezellig met elkaar. Na mijn vakantie bleek Jopie ziek. Ze was vermagerd, kwijlde veel en kon niet eten en drinken. De dierendokter lapte haar nog even op met vocht en medicatie, maar het hielp niet. We brachten nog twee dagen samen op de bank door. Ze kwam niet meer naar boven om aan mijn voeten te liggen, dus controleerde ik haar ’s nachts een paar keer. Inslapen was de beste optie. Terwijl de gemorste koffiebonen door de stofzuigerslang tikken, voel ik tranen opkomen. Na de opluchting dat het voor haar over was, voel ik het ineens. Mijn oudste zoon zei het al toen ik hem belde na het overlijden van Jopie: ‘Jemig mam, nu ben je echt alleen.’ Het nest is leeg.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
