Digitaal mode-erfgoed komt op snelheid: ‘een wens vanuit de museale sector’

Met het oog op het doorgeven van ons nalatenschap, zijn er meerdere redenen om met digitale mode te experimenteren als museumsector. Mila Ernst: “Ik denk dat de waarde van 3D tweeledig is. Enerzijds zit het in het documenteren van museale voorwerpen. Dat is nu in 2D waardoor je nooit goed de zijkanten, achterkant, mouwinzet en totale vorm kan zien. Voor historische mode zie ik het digitaal reconstrueren van patroondelen nog niet zo snel als mogelijkheid, maar zo’n 3D-model biedt wel de mogelijkheid om in combinatie met patroonboeken te onderzoeken hoe een stuk in elkaar heeft gezeten. Bovendien biedt 3D de mogelijkheid om samen wereldwijd op afstand objecten tot in detail te bekijken en te onderzoeken. Zo kan de kennis over mode-erfgoed vanuit onderzoekers, makers, dragers, verzamelaars en brongemeenschappen bij elkaar worden gebracht en een nieuwe dynamiek krijgen.” Ook de imperfecte digitale versies die we al in het museum kunnen zien dienen volgens Ernst een functie. “Dan gaat het vooral over wat iedereen graag wil doen en wat normaal niet kan door de kwetsbaarheid: aanraken, aantrekken, dichtbij komen en het in een al dan niet historische context zien.”