LifestyleVolkskrant
Maybe I Do heeft verdovend saaie dialogen, een slonzig plot en verbijsterend steriele regie
Films stellen je soms voor onoplosbare raadsels, zoals: wat bezielde auteur Michael Jacobs om zijn matig succesvolle Broadwaystuk Cheaters (1978) over vier overspelige zeventigers uit de New Yorkse middenklasse, na al die jaren te bewerken tot de hopeloos belegen romkom Maybe I Do ? Hoe kreeg hij het geld bij elkaar om Diane Keaton, Susan Sarandon, William H. Macy én Richard Gere in te huren voor zijn op alle fronten falende regiedebuut? En hoe is het mogelijk dat die vier warempel enige charme verlenen aan dit levende lijk van een klucht – ondanks de verdovend saaie dialogen, de slonzige plot en de verbijsterend steriele regie? En denk maar niet dat Emma Roberts en Luke Bracey, die als weifelend liefdespaar de jongere generaties moeten vertegenwoordigen, voor wat frisse toetsen kunnen zorgen. ‘Steeds minder mensen trouwen. Wat als ze een punt hebben?’, zegt hij tegen haar, in het definitieve bewijs dat dialogen naar mottenballen kunnen stinken.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
