Waarom we 's nachts zo liggen te piekeren (het ligt aan onze hersenen)

Door de dag heen zijn we redelijke wezens. We voelen ons prima en doen ons ding. Maar ergens na middernacht sluipt er een duister stemmetje naar binnen. Een die geen nuance kent. Die van een kleine fout op het werk een ontslag maakt, van een ongemakkelijk gesprek een afwijzing, van een praktisch probleem een existentiële crisis. Hoe kan dat?