The Legend of Zelda: Ocarina of Time Remake review - Nostalgie in optima forma

Zeer zelden heeft een game op mij zoveel impact gemaakt als The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Toen ik nog een kleine knul was, was het na Super Mario 64 een van de eerste 3D-games waarmee ik in aanraking kwam. Op slag werd ik verliefd op de sfeer die de game uitademde. Ik doorkruiste Hyrule talloze malen en bezocht tot in den treure iedere uithoek die het koninkrijk te bieden had. Het is nog altijd een warme herinnering die ik koester. Ook is het deels de reden dat mijn gaminghobby zodanig uit de hand is gelopen dat jij nu naar deze review aan het koekeloeren bent. Ik ben van mening dat je dat soort fijne jeugdervaringen vooral moet laten voor wat ze zijn, maar Nintendo dacht daar klaarblijkelijk toch anders over. Op 9 juni 2026 werd de eerste teaser van de Ocarina of Time Remake gedeeld. Hoewel ik er normaal gesproken niet zo'n voorstander van ben, stonden mijn nekharen toch recht overeind en liep er een rilling over mijn rug. Dat ik die game destijds tof vond, wist ik wel, maar dat hij me na bijna 28 jaar nog zo kon raken, verraste me toch enigszins. En nu, na een reis door de tijd, mocht ik opnieuw Hyrule betreden. Even voelde ik me weer die kleine knul van toen.