Project Songbird review - Gekras voor de een, zang voor de ander

Over smaak valt niet te twisten. Wat voor de een aangenaam is, kan voor de ander als ondraaglijk worden ervaren. Neem bijvoorbeeld zoiets simpels als een controller, één van de speerpunten binnen menig discussie in de console oorlogen van de afgelopen decennia. Een Xbox-aanhanger ervan overtuigen dat de DualSense controller beter is - of vice versa - dat is gewoon verspilde moeite. Het is dus een feit dat niet iedereen te pleasen valt. Ook ik - als reviewer en columnist - weet dat. Maar dat betekent niet dat daaraan toegeven gemakkelijk is. Het idee alleen dat na amper een handvol zinnen nu er waarschijnlijk al mensen zijn die zijn afgehaakt of doorgescrold naar de conclusie, vreet nu al aan me. Dit is een fenomeen waar helaas veel meer artiesten, ontwikkelaars en content creators mee kampen, al hangt niet iedereen dat altijd aan de grote klok. FYRE Games’ Connor Rush heeft na vijf jaar sleutelen aan Project Songbird besloten om dat wel te doen, wat mij weer heeft doen besluiten om er een review aan te wijden, een review waarvan ik nu al weet dat deze waarschijnlijk niet iedereen gaat pleasen.