Games·Evilgamerz·28 mrt

Death Stranding 2: On The Beach

Het is veel te makkelijk om te beginnen aan deze review en meteen een opmerking te maken over dat ik zelf momenteel op een pakketje aan het wachten ben. ‘Death Stranding’ was een vreemde game met een nog vreemder ontvangst. Een middenmoot was er vrijwel niet. De één vond het fantastisch terwijl de ander het een DHL-simulator noemde. Ik moet bekennen, het heeft bij mij ook even geduurd, voordat ik pas echt in de game zat. Het heeft zowat geduurd tot de pandemie (wie zich dat nog kan herinneren) en een director’s cut. Wat eigenlijk helemaal geen director’s cut was. Afijn, ‘Death Stranding 2: On The Beach’ was een heel ander verhaal. Ja, de game is wat verloren om toegankelijker te worden. Ja, het verhaal is een stuk eenvoudiger geworden. Is het nog steeds op-en-top Kojima? Ja, dat is het nog steeds. Daar zou ik het zowat al bij kunnen laten. Je houdt van de games van Kojima of je vindt het helemaal niets. Zijn stempel is onmiskenbaar aanwezig en ‘Death Stranding’ was zijn ongeremde poging om los te gaan. ‘Death Stranding 2: On The Beach’ is zijn poging om los te gaan, maar dan met de rem er enigszins op.