Buitenland·Trouw·6 apr 2023

De nieuwe docu over Kees Momma weet weer te boeien, zij het op een pijnlijke manier

Wat me bijbleef van de eerste film over de autistische Kees Momma is zeker hoe extreem onrustig iemand met zijn aandoening kan worden van alles dat de lieve vrede verstoort. Zoals gesmak, gesnotter, harde geluiden, verandering. En tegelijkertijd hoe briljant de nog immer thuiswonende Kees (1965) is. Hoe schitterend hij kan tekenen, en hoe zorgvuldig hij spreekt in een klassiek, grappig aandoend Nederlands, als een meesterlijke creatie van Van Kooten en De Bie.