Bouw & vastgoed·Architectenweb·5 nov 2024

Laat me

Staand voor ons hotelletje zag ik aan de overkant van de straat een voor Parijse begrippen heel gewoon pand: negentiende-eeuws, zes verdiepingen met kap en opgetrokken uit de bekende Lutetische kalksteen. Symmetrisch en natuurlijk neoclassicistisch, met fraaie sierlijsten, balkonhekjes van mooi krullerig smeedijzer, schattige dakkapelletjes. In de middenpartij twee iets te korte pilasters met verhoudingsgewijs iets te zware Korintische kapitelen. Ik maakte een geslaagde foto. Onderweg naar Versailles, dat ik voor het eerst bezocht, overwoog ik die op Instagram te posten als een kleine liefdesverklaring aan zoveel terloopse schoonheid. Maar uiteindelijk zag ik daarvan af. Zelfcensuur, realiseerde ik me toen ik in de Eurostar terug naar Rotterdam de krant las.