Zomerlezen – De Groene Amsterdammer - De Groene Amsterdammer

En de tijd is gekomen om Middlemarch van George Eliot te lezen. Jarenlang heb ik het weten te vermijden, maar in toenemende mate hebben collega’s, vrienden, boekverkopers het over die klassieker. Bij de podcast die ik maak, BoekenFM, krijgen we bijna wekelijks verzoeken om een Middlemarch -aflevering te maken. ‘Het is zo’n verrassend modern boek!’ ‘Het is een boek dat het hele leven bevat!’ ‘Het is zo ontroerend!’ Diezelfde mensen sturen steeds die quote van Virginia Woolf mee, dat Middlemarch een van die zeldzame Engelse romans is die geschreven is voor volwassenen . Toen ik onlangs enthousiast over het werk van Julian Barnes schreef, stuurde iemand mij een link naar een wetenschappelijk artikel dat betoogde dat Middlemarch eigenlijk een roman van Julian Barnes was – dat wil zeggen: Eliot zou dezelfde narratieve technieken als Barnes gebruiken, zij het dan anderhalve eeuw eerder. Zucht. Ik wil Middlemarch helemaal niet lezen – ik wil de nieuwe Ali Smith lezen, of Shirley Hazzard – maar ik moet Middlemarch lezen. Ik heb niets te zeggen over mijn leven. Ik ben een speelbal op de golven. Maar dat is op zich een zomers idee.