Binnenland·Groenlose Gids·9 okt 2024

Wissink

Hoe oud ik was toen ik er voor het eerst kwam weet ik niet. Maar vanaf mijn vierde jaar gingen we er elke maand eten. Papa, mama, mijn zus, ik en mijn kleine zusje in de kinderstoel. “Mag ik op het belletje drukken?” vroegen mijn zus en ik dan als we achterop de fiets of bij papa op de stang door de Beltrumse straat reden. Vrachtwagens passeerden ons in de hoek bij de spiegel. Langs de drankwinkel met de mevrouw met de lippenstift en de oorbellen. Papa en mama zetten hun fietsen achter het postkantoor en dan staken we de markt over, achter de stinkende bus naar Enschede langs, via de vluchtheuvel met de telefooncel. Voor het restaurant stond de bus naar Winterswijk en over het smalle stoepje – “Uitkijken jongens voor de bus!” - liepen we naar binnen. De kant waar nu de bar zit (zat die daar toen ook al?) was het ‘café-gedeelte’, met Perzische kleedjes en asbakken op de tafels, en links was het restaurant met wit gedekte tafels en linnen servetten. Of misschien wel damast.