BinnenlandOog op Blaricum
Weer een …
Met enige regelmaat wordt Oog gevraagd ‘van dat parkeren daar een foto te maken’. Als Oog van elke parkeerhufterij een foto zou maken, zou daarmee gemakkelijk een site zijn te vullen. Helaas is dat ook zo met het ‘amoveren’ van karakteristieke en unieke woningen, bijna altijd vergezeld door kaalslag van het perceel waar die op staan. Telkens weer wordt er een plakje of puntje afgesneden van de locale cultuurhistorie, van het locale erfgoed, van het historische kapitaal, van de nabijheid aan en van de natuur. Het gevolg van het slopen en vernietigen (noem het ‘constructief renoveren van bestaande bouw’ …) van het verleden is dat het dorp niet ouder wordt; steeds meer een doorsnee hedendaags gevalletje wordt met her en der een opgepimpt en dus niet meer authentiek rijks- of gemeentemonument. Met types die elkaar nablaten dat het hier zo uniek wonen en leven is, maar geen vingerkootje verroeren om het echte unieke in stand te houden. Wat vooral schuurt, is dat, mede mogelijk gemaakt door gemeente en Welstandscommissie (wat een contradictio in terminus!), de contemplatieve levensstijl van rust, bescheidenheid en één zijn met de natuur steeds minder zichtbaar wordt, minder aanwezig is, minder bestaat – en dat die ooit stil, miskend, teleurgesteld en verdrietig achter de horizon van het geweten zal wegglippen. Onnodig oud gemaakt, onnodig overleden. Verdrongen door uitwisselbare, schijnbaar uit een catalogus gekozen witgrind-woonbunkers met bijbehorend hekwerk en angst etalerende beveiligingscamera’s.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
