Vrouwentaal: Emma Wakker voelt zich het domste schaap op een boot van meer dan 3.000 passagiers

Et is nog gien Karst. Deze bekende Urker uitdrukking stelt dat een mens nooit weet hoe een jaar loopt, totdat het achter de rug is. Ik vraag me inmiddels af hoeveel we nog aankunnen met elkaar. Nu, begin oktober 2025, weten we dat dit een ongelofelijk hard jaar is voor ons dorp, vol van schrik, verdriet en rouw. Een ‘annus horribilis’ zoals Koningin Elizabeth ooit het jaar 1992 omschreef, toen het Britse koningshuis door een hele moeilijke periode ging. Ik ben er wiebeleg onder, zoals mijn moeder dat zo treffend uitdrukt. Voor de zomer was er al zoveel tragiek, daarna was het overlijden van een goede vriend amper tot ons doorgedrongen, toen opeens het verlies van een geliefd nichtje realiteit werd. Zoveel mensen waar ik om geef, waar ik van houd, die het diepste leed meemaken, het maakt dat mijn tranen hoog zitten. Een jaar ook van uitersten: als gezin vierden we dit jaar een bijzonder jubileum: 25 jaar huwelijk. Om dat memorabel te maken hadden we eind vorig jaar een mooie cruise in de Griekse archipel geboekt, die nu tegelijkertijd viel met de grootste smart binnen onze familie. Ontzettend dubbel, maar: ,,Alles moet je vieren’’, drukte een intens verdrietige vader ons op het hart.