Binnenland·De Groene Amsterdammer·25 mei 2022

Verzet – De Groene Amsterdammer - De Groene Amsterdammer

Het is een fragment, te kort om een gebeurtenis te noemen, te lang om achteloos voorbij te glijden, waar ik van boven naar beneden getuige van ben. Alle ramen staan op de kiepstand; de ochtendlucht die binnenstroomt is nauwelijks koeler dan de binnentemperatuur. De zon schittert op de daken van de auto’s langs de stoep. Ik zie hoe ze vanaf de overkant met haar dreumes aan de hand naar de Volvo wandelt, die pal onder ons raam geparkeerd staat. Het kind is in korte broek en blauw T-shirt, waar een dinosaurus op staat. Zij draagt een crèmekleurige zomerjurk met knoopjes, het soort jurk dat ik nooit aanschaf uit angst er vlekken op te maken. Haar gezicht staat strak, een roze tas bungelt aan haar schouder. Het jongetje moet moeite doen haar tempo bij te benen. Er zit iets onwilligs in zijn stappen. Ik zie hoe zij het achterportier opent, het kind optilt en hoe hij zich verzet. Hij wil iets anders; op de stoep blijven lopen misschien, de auto bekijken, steentjes oprapen. Twee, tweeënhalf zal hij zijn. De leeftijd van nukken en opvattingen, van aanzwellend protest en onverwachte drift, van weigeren ‘dag’ te zeggen en smijten met brood. Van vertikken te zwaaien, woest schoppen als de schoenen aan moeten. Kon het in kaart worden gebracht, zouden er overal opnames worden gemaakt, samengevoegd en afgespeeld, dan zou je je oren met je handen bedekken en nog zou je ze blijven horen, die duizenden vaders en moeder in koor: ‘Zeg maar “dankjewel”! Zeg maar “alsjeblieft”!’