Verkleumd en doorweekt tellen de vogelaars uit Losser minder watervolgels dan vorig jaar: ‘Maar wel drie zilverreigers!’

Daar fiets ik dan - ik lijk wel gek, het is hondenweer - door wind en regen om watervogels te tellen. Het vreemde is: na verloop van tijd word ik net zo enthousiast als de doorgewinterde vogelaars die me meenemen langs de Dinkel. „Kijk, daar zwemt ook iets”, hoor ik me opeens trots zeggen. Sander Wansing had het waterhoentje allang gezien.