BinnenlandVolkskrant
‘Van het idee dat iemand mijn halfkale hoofd zou zien, raakte ik zo overstuur dat ik zachtjes begon te huilen’
‘Uiteindelijk zat er maar één ding op, en dat was het dragen van een haarwerk. Wat ik toen nog pruik noemde, maar dat woord blijk je niet te mogen gebruiken. Pruik zeg je bij carnaval en feestwinkels. Ik heb er toen een van echt Europees blond haar gekocht. Je hebt ook synthetische pruiken of Aziatisch haar dat blond wordt geverfd, maar dat zie je altijd. Het kostte 4.500 euro, maar dat had ik er absoluut voor over. Ik heb het meteen in mijn eigen model laten knippen. Ik was enorm opgelucht dat ik me weer zonder angst en onzekerheid in het openbaar kon vertonen, maar ook intens verdrietig dat ik overgeleverd was aan een haarwerk. En ik had mezelf met een nieuw probleem opgezadeld, namelijk dat niemand wist dat ik een haarwerk droeg. Vrijwel niemand wist überhaupt dat ik die ziekte had. Daardoor was ik de hele tijd bang dat mensen het zouden zien.’
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
