Van de hoofdredacteur: wat is dat stinkende zaakje in de Spoorzone...?

Twee ontwikkelingen hebben genealogie de afgelopen jaren naar een hoger niveau getild. Enerzijds heeft de digitalisering van historische bronnen meer onderzoek mogelijk gemaakt. Anderzijds heeft de dna-test zich ontwikkeld tot een nieuwe onderzoeksmethode met een zeer krachtig effect. Soms positief, soms negatief. Een van de mogelijkheden van dna-onderzoek is het aantonen of een man de biologische vader van een kind is. Met behulp van Y-dna kan zelfs bewijs gevonden worden dat mannen over vele generaties verwant aan elkaar zijn. Dat voor het Van Gogh-vraagstuk gekozen is voor het testen van Y-dna is dan ook zeer begrijpelijk. Indien dit onderzoek goed wordt uitgevoerd, kan aangetoond worden of Cornelis de Groot inderdaad een zoon van Vincent van Gogh was. De crux zit uiteraard in het woord ‘goed’. Uit het artikel Maakte Van Gogh zijn Gerwense model Sien de Groot zwanger? [BD 24 december] maak ik op dat het Y-dna van twee nakomelingen van Cornelis de Groot vergeleken is met dat van de zoon van wijlen Theo van Gogh. Als het een match was geweest, dan was de kans dat Cornelis de zoon van Vincent was, zeer groot geweest. Echter, nu de testen geen match opgeleverd hebben kan niet het tegenovergestelde beweerd worden. Het betekent niet dat Cornelis níet de zoon van Vincent was. Het betekent dat de testers via de strikt mannelijke lijn niet verwant zijn. Niet meer en niet minder.