Binnenland·De Ster Online·9 uur geleden

Van Café Eden naar Man met Bril

Ik toetste het nummer van Café Eden in. Het duurde lang voordat er werd opgenomen. Te lang. Alsof ik het al voelde aankomen. Net toen ik wilde ophangen, werd ik doorgeschakeld. ‘Met Marlène.’ ‘Hoi, met Anita. Ik dacht, ik check toch even of je er bent. We zijn met z’n drieën op ons jaarlijkse uitstapje en dachten: we beginnen gezellig bij jou!’ ‘O, lieverd! Ik schrok al. Ik dacht dat je belde omdat er iets met je moeder was,’ klonk het aan de andere kant van de lijn. ‘Nee hoor, gelukkig niet!’ antwoordde ik. ‘Gelukkig maar! Maar nee, wat jammer, ik ben dicht op woensdag.’ En vervolgens kreeg ik het hele verhaal waarom. Sommige dingen veranderen nooit. Ook niet na zes jaar. Al bellend stond ik op de brug tussen Kralingen en Crooswijk. En daar kwamen ze aan. Twee goed uitziende, dik gearmde, jongbelegen vrouwen. Shit, daar zijn ze al. Terwijl ik nog aan de telefoon hing, riep ik de inmiddels verkregen informatie naar de overkant: ‘ZE ZIJN DICHT!’ Ik sloot het telefoongesprek snel af: ‘Dank je wel, lieverd. We komen snel weer een keertje langs. Zo fijn je even te horen,’ zei ik en hing op. Zes jaar niet gezien. En toch was het alsof we elkaar gisteren nog gesproken hadden. De eigenaar van Café Eden. Zo gaat dat in Crooswijk.