BinnenlandDe combinatie Ridderkerk
Terug in de tijd met Stichting Oud Ridderkerk
Het was de dichter Nicolaas Beets die deze woorden schreef. Ik heb nooit zo’n kiel gedragen maar snap precies wat hij bedoelt. De tijd van plezier hebben, genieten van wat juist niet mocht. Dat gaf een zekere spanning. Ik denk dan aan belletje trekken. Dat kon je meestal straffeloos doen want het gebeurde zelden dat ze achter je aan kwamen. Overigens gebruik ik nu een verouderd woord. Er zijn tegenwoordig nauwelijks nog bellen om aan te trekken. Toch noemen we het spelletje in de tijd van drukbellen nog altijd zo. Wij hadden het inmiddels vervangen door iets wat we veel spannender vonden. Bij ons in de buurt was een straat met nieuwbouwhuizen. Daar was het toilet naast de voordeur en daar zag je een klapraampje dat om begrijpelijke redenen meestal open stond. En daarachter, hoog bij het plafond, hing de ouderwetse stortbak die je aan een ketting door moest trekken. Die ketting, daar ging het ons om. Want die liep langs het open raampje. Het was een koud kunstje: één van de jongens vouwde zijn handen samen tot een stijgbeugel, een ander stapte daarin en trok snel door. En dan nog sneller weg wezen. Want de wc was vlakbij de deur en als ze je te pakken kregen leverde dat minstens een paar oorvijgen op. Dat ouderwetse woord kenden we van school want onze meester deelde ze vaak uit. En die waren zeker niet van de zachte soort zoals vijgen. Dus wachtten wij op een afstandje de gevolgen af. In onze fantasie had er altijd wel iemand op de wc gezeten die dat met een nat achterwerk had moeten bekopen. De werkelijkheid was vermoedelijk anders. Ik vraag me trouwens af of die brave dominee Beets echt zulke dingen bedoelde met de zaligheid waar hij het over had.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
