BinnenlandBrabants Dagblad
Suzan uit Eersel schrijft over dorpsgevoel en veel meningen over Gronings gas
Ik ben opgegroeid in Luyksgestel. Als mijn nichtjes uit Eindhoven vroeger bij ons op bezoek waren, vroegen ze wel eens aan ons mam: ‘Ken jij al die mensen?’ Haar antwoord was simpel: ‘Nee hoor, maar zo doen we dat hier.’ Je groet elkaar gewoon. Dat lijkt misschien een klein gebaar, maar er zit iets groters achter. Het laat zien hoe we in onze dorpen met elkaar omgaan. Een praatje op straat, vrijwilligers, als het tegenzit iemand voor de deur met een pan soep. In discussies over groei en woningbouw hoor ik soms de zorg dat dorpen hun karakter verliezen. Die zorg snap ik. Tegelijk geloof ik dat een dorp niet wordt bepaald door het aantal inwoners, maar door hoe mensen met elkaar omgaan. Nieuwe inwoners horen daar ook bij. Dorpen staan niet stil; elke generatie brengt nieuwe mensen, verhalen en energie mee. En je hoeft niet overal aan mee te doen om erbij te horen. Soms is een groet op straat of een kort praatje al genoeg. Zolang we elkaar blijven groeten, naar elkaar blijven omkijken en ons samen verantwoordelijk voelen voor ons dorp, blijft een dorp een dorp.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
