Binnenland·flessenpostuitegmond.nl·13 mrt

Sjef Kenniphaas

Midden in de nacht ging de telefoon en klonk er een zachte stem van onze zoon. Gefeliciteerd, zei hij tegen ons. En wij wisten wat dat ene woordje betekende, hoe slaperig we ook waren. Gefeliciteerd met een kleinzoon die we nooit meer verwacht hadden. We koesteren al veel langer twee zoons van onze dochter, hun namen Fedde en Sam hebben meer dan eens een rol gespeeld in mijn verhalen. En ze doen dat ook nog steeds in onze levens, want we zijn heel rijk met hen. Maar ze zijn inmiddels veertien en elf jaar oud en gaan steeds meer hun eigen weg. Zo hoort het ook te gaan. Daarom hadden we bijna alle spullen om op te passen van de hand gedaan en kregen steeds meer het gevoel een andere fase van ons leven in te gaan. Maar in het leven gaat het nooit zoals je het gedacht had. Want midden in de zomer belde onze zoon uit Schotland om te vertellen dat hij vader zou worden. Dat was het mooiste moment van afgelopen jaar. Ik kom eigenlijk nog steeds woorden tekort om dat moment te beschrijven. Ik heb het tot nu toe niet gedaan, er met geen woord over gerept. Gewoon omdat het nieuws te groot was om te bevatten. We hielden er om allerlei redenen rekening mee dat er nooit kinderen zouden komen in zijn relatie. Zo kan dat gaan in een mensenleven, zo leer je ook dat het bestaan niet maakbaar is en dat ieder menselijk leven een groot geschenk is. We spraken er eigenlijk ook nooit over, twee kleinkinderen van onze dochter, dat is onze rijkdom, dat is ons gegeven. Als dan toch zomaar uit het niets op een mooie zomerdag in juli met een belletje uit Schotland alles anders wordt, dan ben je sprakeloos. Een wonder maakt je stil. Een wonder wil je behoeden en beschermen, diep in je hart. Daarom zweeg ik erover, als een verborgen schat, biddend dat de zwangerschap tot een goed einde mocht komen. Als een zondagskind is onze kleinzoon geboren, op een datum met vaak het cijfer twee, met een naam die tot nadenken stemt en ook betekenis aan het leven geeft, Hugo. Toen ik hem voor de eerste keer zag huilde mijn hart van geluk en dankbaarheid. De vreugde past nog steeds niet in mijn hart, te groot. Nieuw leven op weg naar Pasen, Hugo gadegeslagen door de twee oudere kleinzoons, Fedde en Sam. Soms is het al Pasen in de woestijn van de veertigdagentijd, in de tijden van oorlog op zoveel plekken. Kleinzoon Hugo als een teken van hoop, vanuit Egmond aan de Hoef mocht ik hem zelfs kleine laarsjes aanbieden, in de kleur blauw. Hemelsblauw, want dat is de kleur van de hoop. LEO FIJEN