Binnenland·Mooi Rooi·29 sep 2022

Rooise Streken 49: Sparen en verzamelen

Zowat alles wat men vroeger kocht moest met contant geld worden betaald en zodoende had iedereen wel wat geld in huis. Zij die wat geld overhielden legden dat in de linnenkast onder het stapeltje ondergoed of ergens in de bedstee. Er werd vaak gesproken over geld in een oude sok maar ik heb nog nooit gezien dat daar geld uit kwam. In de meeste sokken zaten trouwens alleen maar gaten. ‘Wanneer we jarig waren gingen we bij Narus-oom langs’, vertelde een echte Rooise. ‘We kregen dan een verweerde, knoestige hand. Dan mompelde hij ‘wacht maar efkes’ en stommelde het trapje naar de kelder af. We hoorden een paar plavuizen verschuiven en na enig geritsel stommelde Narus-oom het trapje weer op en gaf ons met stralende ogen een gulden.’ Dat was toen, in de jaren vijftig, een flink kapitaal en de gang naar zijn oude vervallen huisje dus dubbel en dwars waard. ‘Voor in de spaarpot’, zei hij dan. Wanneer er, zoals na een verjaardag, soms een beetje geld gekregen was, ging dat in een groot geel varken van aardewerk. Dat varken stond prominent in ’t zicht; midden op de schouw langs het kruisbeeld van Onze Lieve Heer. Onder `hoog toezicht` zogezegd. Op de bolronde buik van het beestje was een papiertje geplakt met duidelijke blokletters; ‘Van Antoontje, afblijven!’ . Zodoende nodigde dat oma’s en opa’s en overige bezoekers uit om van tijd tot tijd iets in de forse gleuf in zijn rug -zonder spek- te stoppen. Daar kwam nog eens bij dat die gele snuiter voor de huiselijke overheid goed zichtbaar was. Plunderingen door snoeplustigen werden op die manier uitgesloten. Ondanks al die voorzorgsmaatregelen vorderde ’t spaarbedrag maar langzaam. Zat ’t varkensbuikje uiteindelijk ongeveer vol dan werden de financiële ingewanden uit zijn lijf geschud en werd de gang naar de Boerenleenbank gemaakt. Daar verdween het ‘kapitaal’ in een mum van tijd, via de handen van een jong meiske, in een bak met enorm veel geld.