Binnenlandinternetbode.nl
Pierre Gruca neemt afscheid van De Hoeksteen in Zevenbergschen Hoek
ZEVENBERGSCHEN HOEK - Pierre Gruca hoort bijna bij het meubilair van basisschool De Hoeksteen in Zevenbergschen Hoek, maar hij is in de 44 jaar dat hij op de school werkt allerminst stil blijven staan. “In het onderwijs kun je niet zeggen 'toen deed ik dat zo, dus nu nog steeds'. Dat maakt het mooi en steeds weer anders.” Gruca begon al heel vroeg aan de Kweekschool, de vroegere lerarenopleiding. Hij was vijftien jaar toen hij van de mulo afkwam en aan zijn twee voorbereidingsjaren begon. “De drie jaar erna mocht je echt voor de klas staan. Ik was toen ook nog maar zeventien. Eenmaal geslaagd heb ik een jaar invalwerk gedaan in Breda. Er was toen niet veel werk. Via een sollicitatie kwam ik in 1973 hier terecht.” Hij begon in klas 3 (huidige groep 5) en is nooit meer weggegaan. Hij lacht als hij verder vertelt: “Ik woon in Terheijden en mijn achtertuin grenst aan een school, maar ik heb echt nooit ergens anders gesolliciteerd. Ik heb hier altijd mijn draai kunnen vinden, stond voor bijna alle klassen en werd zelfs adjunct-directeur. Zevenbergschen Hoek is een krachtig dorp, de gemeenschap krijgt samen zoveel voor elkaar. Dat vind ik mooi.” Ontwikkeling Gruca heeft voor alle groepen gestaan, maar de laatste jaren draaide hij groep 3. Een bijzondere groep in zijn algemeenheid, vindt de bevlogen leraar. “Ik vind dat elke leraar een paar jaar groep 3 moet draaien. Het is zo ontzettend mooi om de ontwikkeling en groei van die kinderen te zien. Ze komen binnen als grote kleuters van een jaar of zes en tegen Kerstmis kunnen ze al hele stukken zelf lezen. Het is sowieso bijzonder om te kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van kinderen, maar dat specifieke leerjaar gaan ze zo snel.” Vrijer Het onderwijs is volgens Gruca in die 44 jaar enorm veranderd. Hij stelt dat leraren meer nadenken hoe het onderwijs moet worden ingevuld en dat ook meer samen doen dan ieder voor zich. Er wordt in deze tijd gekeken naar de behoefte van het kind. “Een bijzonder voorbeeld is een jongen hier op school die altijd wil blijven staan. Natuurlijk zeiden we in het begin dat hij moest gaan zitten, maar dat werkte niet voor hem. We hebben het omgedraaid en nu heeft hij een statafel. Wel met stoel, dus hij kán zitten als hij wil. Dat vind ik mooi: aansluiten bij behoeften van een kind. Vroeger was dat veel straffer.” Ook de band tussen leraar en leerlingen en hun ouders veranderde, vindt hij. Waar het eerst meneer en juffrouw gevolgd door een achternaam was, worden tegenwoordig voornamen gebruikt en dat maakt de relaties anders en dichter bij elkaar. “Kinderen zijn ook veel vrijer. Als ik naar de kapper ben geweest of ik heb nieuwe schoenen aan, dan zegt een kind dat gewoon. Dat zou ik vroeger nooit gedaan hebben.” Afscheid Pierre Gruca is dan wel 65 jaar, maar nog zeker niet aan het aftellen naar zijn afscheid. Toch vindt hij het nu wel mooi geweest. “Het is goed zo. Nu ga ik achter de geraniums zitten. Nee hoor, dat is een grapje. Ik ben gevraagd om nog wat zaken op school te doen, maar daar moet nog over worden gesproken. Verder begeleid ik twee koren want ik houd veel van muziek, heb ik nog wat bestuurswerk te doen, lees en wandel ik graag en heb thuis nog zat te klussen. Ik zie wel wat er op mijn pad komt." BIJDRAGE MARJANNE DIJKSTRA
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
