BinnenlandErm.nu
Pennenstreken
Inmiddels zijn we het nieuwe jaar in geknald. Alle anti-vuurwerk campagnes en luitjes ten spijt. Manlief hoort bij de groep mensen waarbij het in de genen lijkt te zitten. Met kleinzoon, ook erfelijk belast, naar Duitsland. Ik zag uiteraard al voor me hoe ze zouden worden “betrapt”, maar alles ging prima. Kleinzoon blij en ook opa in zijn nopjes. Bijna klokslag 12 vloog een en ander de lucht in. Het zag er overigens prachtig uit. Ik heb zomaar het vermoeden dat er meer mensen over de grens waren geweest. Inmiddels zijn we al over de helft van januari. Sneeuw, ijs, gladheid, het kwam allemaal voorbij. Landbouwgrond veranderde in mini ijsbanen, waarop je een enkeling zag schaatsen. Helaas nog geen Elfstedentocht, maar wat niet is kan nog komen. Schaatsen, als kind was ik er al dol op. Later sleepte ik mijn kinderen mee naar de ijsbaan, zodra het kon. Niet één is er dol op trouwens. Zoonlief had het onlangs nog over een schaats avontuur, met zijn zus en met mij . Ik had het plan opgevat naar Schoonoord te schaatsen, waar hun oudste zus woont. Met wat klunen onderweg kwamen we op plek van bestemming. Uitrusten geblazen. En na de grote pauze, terug. Ze waren een stuk minder gemotiveerd. ( Waarom heb je ons eigenlijk terug laten schaatsen? ) Niet zomaar opgeven hè. Aan het eind van het Odoornerveen aangekomen werd het al flink schemerig en was de moed in hun schaatsen gezonken. “Kom op jongens”. Veel verdriet en gemopper. Bij ’t Haantje aangekomen zakten ze door hun ijzers. Ik heb ze in het cafe gebracht, wat geld achter gelaten om wat te drinken en heb vermeld dat ik de twee schaatsers, aan het eind van hun latijn, achter zou laten en zelf naar de auto zou schaatsen nog een eind verderop. Daar ging ik. Niemand meer op het ijs, donker, zoef, zoef. Het had wel iets maar was wel opletten geblazen
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
