Pater P. deelde mee dat ik het boek ‘Ik, Jan Cremer’ op school in omloop had gebracht, hetgeen kennelijk tot de categorie der meest gruwelijke doodzondes behoorde

Toen ik zojuist in deze krant las dat Jan Cremer is overleden vlogen mijn gedachten als vanzelf terug naar 1965. Ik was toen vijftien of zo en in elk geval tien jaar jonger dan het toenmalige zedeloos monster dat gewoon schreef wat het dacht.