Binnenland·Algemeen Dagblad·4 jul 2023

Opeens had ik een gezicht bij het drama en zo voelde ik de pijn van de slachtoffers net iets beter

Zat aan de koffie op het krappe terras van La Cabane aan de Bergweg, toen twee mannen kwamen aanlopen. Ze waren druk in gesprek, met veel gebaren, en gingen aan het tafeltje tegenover me zitten. Een van de twee, dacht ik te herkennen. Gebruinde kop, blonde krullen, een werkmansbroek tot net boven de knieën, schoenen met neuzen waarop een balk kan vallen zonder dat je tenen verbrijzelen.