BinnenlandVierklank.nl
Op 't bankje
Het is koud winterweer. Wel schijnt af en toe de zon maar de vorst is krachtiger dan de zonnestralen. Eigenlijk is de bank thuis veel aangenamer dan de buitenbank, maar het is toch ook wel fijn even een frisse neus te halen. Het is grappig te zien hoe de mensen met hun kraag omhoog snel voorbijlopen. Een enkeling kijkt me medelijdend aan, want wie gaat er met dit weer buiten op een bankje zitten. Dan komt er een man met twee honden aanlopen. Ik heb hem hier al eerder samen met zijn hondenvriend getroffen. Ik knik hem vriendelijk toe. ‘Alleen vandaag’, vraag ik. ‘Ja, Willem is met zijn vrouw een weekje naar de Canarische Eilanden. Hij boft maar nu het hier zo koud is.’ Hij gaat zitten en de honden, die van de kou geen last lijken te hebben, gaan rustig bij hem onder de bank liggen. ‘Ik verzorg de hond van Willem en dat is best gezellig hoor. De twee kunnen goed met elkaar overweg. Maar ik zal toch blij zijn als ze weer terug zijn. Niet dat ik het erg vind om voor zijn hond te zorgen, maar ik mis Willem wel een beetje. We kunnen zo lekker met elkaar kletsen. We kunnen vaak uitgebreid over de politiek discussiëren.’ Ik snap best dat hij dat mist. De honden vragen en geven ook niet zo veel aandacht. ‘Willem zal mij ook wel missen want zijn vrouw heeft niet zoveel met de politiek. Zij leest liever de roddelblaadjes en weet alles van BN’ers.’ Ik begin te vrezen dat hij mij als vervanger van Willem wil gebruiken, maar ik voel er niets voor om met hem in debat te gaan over politiek. Gelukkig komt er dan een wat oudere vrouw met een hondje voorbij. Het beest trekt haar met zijn riem naar de bank en begint dan uitgebreid de twee honden van de man te besnuffelen. ‘Hij doet niets hoor’, zegt ze geruststellend. Noem dat maar niets, denk ik. Je zou maar uitgebreid met een koude neus besnuffeld worden. ‘Nou, dan kom ik er ook maar even bijzitten’, zegt ze. ‘Wat is het er voor een’, vraagt de man op haar hond wijzend. ‘Een Yorkshire terriër’, antwoordt ze. De man probeert het dier even aan te halen, maar die voelt daar niets voor. Hij snuffelt liever. ‘Het is eigenlijk te koud om hier te zitten, maar Jacky moet er iedere dag een paar keer uit. Meestal rij ik naar het bos, maar dat is me nu te koud en als het glad is rijd ik liever niet’, zegt de vrouw. De man en de vrouw beginnen uitgebreid over het wel en wee van hun huisdieren te praten. Ze hebben elkaar duidelijk gevonden. Na een tijdje wordt het voor allemaal toch wel een beetje te koud. ‘Hebben jullie zin in een kopje koffie bij mij thuis’, vraagt de vrouw. ‘Ik woon hier niet zo ver vandaan en ik vind het wel gezellig.’ De man lijkt het een uitstekend idee te vinden maar ik bedank voor de eer. De twee praten alleen over honden en daar weet ik niet zoveel van, maar de man neemt het aanbod graag aan. De vrouw heeft het zichtbaar koud. ‘Goed, dan gaan we maar’, zegt ze. De honden hebben in de gaten dat er weer gelopen gaat worden en beginnen te blaffen. Ze hebben er duidelijk zin in. Ik blijf nog even zitten en zie het gezelschap druk pratend verdwijnen. Ik vraag me af hoe dat moet aflopen. Misschien ontstaat er wel een nieuwe hondenvriendschap en heeft de man Willem wel ingeruild.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
