BinnenlandVierklank.nl
Op 't bankje
Het is Nieuwjaarsdag en ik ben even neergestreken op het bankje. Af en toe loopt iemand voorbij en mompelt Gelukkig Nieuwjaar, want dat past nu beter dan alleen maar dag. Als in zo zit denk ik terug aan wat er het afgelopen jaar zoal gebeurd is. Veel vreugdevolle momenten, maar natuurlijk ook droevige. Ik moet glimlachen als ik denk aan de mensen die hier afgelopen jaar voorbijkwamen en hun verhalen vertelden. Ik schrik op als er opeens harde knallen van vuurwerk klinken. Ik ben meteen de draad van mijn verhaal kwijt. Een oudere vrouw komt bijna hollend aan en ploft hijgend naast me op het bankje. ‘Ik moet de kant op waar het knallen vandaan komt en ik ben als de dood voor vuurwerk. Het heeft mijn broer jaren geleden bijna een oog gekost en ik moet er niks van hebben. Ik wacht wel even hier tot het ophoudt.’ Na enige tijd komt ze weer een beetje op adem en kijkt boos wanneer er opnieuw knallen klinken. ‘Van mij mogen ze het verbieden. Het kost handenvol geld en je hebt er ook nog een heleboel rommel van. Als ik het op de televisie zie is het voor mij mooi genoeg.’ Ze vindt in mij wel een medestander want ik vind het eigenlijk ook maar geldverspilling, maar een traditie schaf je zo maar niet af. Wanneer na een tijdje geen knallen meer gehoord worden, durft de vrouw weer verder te gaan. Ze wenst me een heel goed jaar en gaat er gauw vandoor. Ik probeer mijn jaaroverdenking weer op te pakken, maar dat lukt niet meer. De vrouw heeft mij te veel afgeleid. Dan komt er jongen van een jaar of twaalf bij me zitten. ‘Ik ben bij mijn opa en oma Nieuwjaar gaan wensen. Dat leverde toch weer wat geld op. Van opa die altijd heel gul is kreeg ik net als vorig jaar tien euro. Oma lijkt wat zuiniger, maar toen ik wegging stopte ze me twintig euro toe. ‘Laat het niet aan opa zien hoor, hij mag het niet weten’, zei ze. Nu ga ik naar mijn andere opa en oma en dan zeg ik tegen hem dat ik tien euro van mijn andere opa heb gekregen. Dan kan hij vast niet achterblijven.’ Ik moet lachen om het vernuft van de jongen. Iemand die op zo’n jonge leeftijd al op een slimme manier aan geld weet te komen zal het vast ver brengen in zijn leven. ‘Vertel je die andere oma ook van de twintig euro’, vraag ik. Hij moet er even over nadenken en zegt dan dat hij niet weet hoe hij dat het beste kan doen, maar als hij het durft wil die oma vast ook niet achterblijven, maar hij zegt dat hij echt niet alleen om de nieuwjaarsfooi naar zijn grootouders gaat. ‘Ze zijn allemaal heel lief voor me en ik ga er vaak naar toe.’ Ik denk aan de vrouw die net bij me op het bankje zat en vraag de jongen of hij met Oud en Nieuw ook vuurwerk heeft afgestoken. Hij schudt resoluut zijn hoofd. ‘Nee hoor, dat vind ik zonde van mijn geld. Laat anderen dat maar kopen dan kijk ik er wel naar.’ Hij is nog slimmer dan ik al dacht. Nog steeds klinken er af en toe knallen en dat zal nog wel een tijdje aanhouden. De jongen vindt het ook weer tijd om verder te gaan want misschien gaat hij ook nog langs bij andere familieleden. Ook ik vind het tijd om weer huiswaarts te gaan waar het lekker warm is en nog lekkere oliebollen wachten.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
