BinnenlandVierklank.nl
Op 't bankje
De donkerste dagen rond Kerstmis nodigen niet uit om op het bankje te gaan zitten, maar toch ben ik na een wandeling even neergestreken. Voorbijkomende mensen lijken schimmen en gezichten zijn in de donkere nevel niet te onderscheiden. Ik probeer iets te vinden waarmee ik de dik ingepakte gestalten kan vergelijken en kom op Michelinpoppen, daar lijken ze in het donker wel een beetje op. Ik moet erom glimlachen als er net op dat moment een dik ingepakte oudere vrouw wat waggelend aan komt lopen. Zonder wat te zeggen komt ze bij me zitten. Ze ziet er niet onverzorgd, maar toch een beetje morsig gekleed uit. Uit haar boodschappentas steekt de top van een klein kerstboompje. Ik voel de behoefte om iets tegen haar te zeggen, maar iets weerhoudt mij. Na een tijdje kan ik me toch niet meer inhouden. ‘Gaat u de kerstboom weer optuigen’, vraag ik. Een onnozele vraag bedenk ik, want wat moet ze anders met het boompje. Ze glimlacht. ‘Ik was het helemaal niet van plan, maar dan zie je een leuk boompje en dan begint het toch weer te kriebelen. Dit boompje is net groot genoeg voor mij.’ Ik schat de kerstboom niet groter dan vijftig centimeter. ‘Gaat u nog Kerstmis vieren’, vraag ik. Weer komt er een glimlach op haar gezicht. ‘Ja, met Sam.’ Nieuwsgierig als ik ben vraag ik of dat haar kleinzoon is. ‘Nee, dat is mijn kat. Veertien jaar is ze al. We vieren het samen dit jaar. Anders ga ik sinds mijn man is overleden altijd naar een van mijn twee dochters. Het ene jaar bij Els en het andere jaar bij Lieke. Vorig jaar was ik bij Lieke, dus zou nu Els aan de beurt zijn. Maar die is met de Kerst in België bij vrienden die daar een huis hebben. Lieke gaat met man en kinderen naar de wintersport. Dat hadden ze al een hele tijd geleden besproken. Ik vond dat heel fijn voor ze. Ze werken er het hele jaar hard voor. Maar Lieke vond dat haar zus het niet kon maken om, nu zij aan de beurt was om mij te vragen, met vakantie te gaan. Els was echt van plan mij te vragen, maar ze kreeg die uitnodiging om naar België te komen nog maar pas geleden. Mij maakt het niets uit. Ik vind het niet erg om alleen te zijn. Sam en ik vermaken ons wel’, zegt ze lachend. ‘Wat wel erg was dat die meiden er ruzie over kregen. Ze hebben zelfs een tijdje niet met elkaar gesproken, terwijl ze altijd veel samen optrokken. Ik voelde me daaraan toch een beetje schuldig. Dat ik zei dat ik het juist fijn vond dat ze er allemaal op uit trokken hielp niet.’ Ze kijkt glimlachend voor zich uit, dus heb ik het idee dat het toch weer goed gekomen is. ‘Mijn kleindochter Julia vond het vreselijk en ze kwam heel verdrietig bij me. We hebben toen een plannetje bedacht om het weer goed te krijgen. Haar nichtje Anne, de dochter van mijn andere dochter, betrokken we er ook bij. We hebben een geweldige high tea klaargemaakt en hun moeders zonder dat ze het van elkaar wisten gevraagd bij hun oma te komen voor een verrassing. Het was net zo spannend als bij dat televisieprogramma familiediner.’ Ze geniet er weer zichtbaar van. ‘Het pakte heel goed uit. Je had die gezichten moeten zien toen ze zagen wat hun dochters hadden gedaan. De ruzie was meteen over en daarom vier ik met Sam heel genoeglijk Kerstmis en is er vrede in de familie.
Je gaat naar de website van de uitgever. Hier tonen we alleen een korte intro.
