Binnenland·Vierklank.nl·26 mei 2023

Op 't bankje

Twee meisjes komen giechelend met een buggy aanlopen. Ik schat ze een jaar of twaalf. Ze lijken niet veel op elkaar dus denk ik niet dat het zusjes zijn. Het kind in de buggy zal wel een broertje of zusje van een van de twee zijn en ik denk dat de meisjes vriendinnen van elkaar zijn. Ze hebben er duidelijk plezier in en lachen veel, maar eenmaal op het bankje zeggen ze een tijdje niets. De stilte maakt me wat onzeker en ik probeer iets te verzinnen om de stilte te doorbreken. Ik vraag dus maar of het een meisje of een jongen is. De meisjes kijken me glimlachend aan. ‘Stijn is mijn broertje’, zegt een van de meisjes die Fleur heet. ‘Wij zijn familie van elkaar maar het is best een beetje ingewikkeld. De vader van Fleur heet Ben en is de jongste broer van Karel en dat is mijn opa. Ben was een nakomertje’, zegt Sanne, het andere meisje. Sanne is de dochter van de dochter van Karel. Die heet Willemijn. Haar moeder, dus de oma van Sanne is jong overleden. Ben en Anouk en zijn de ouders van Fleur en Stijn. Ik pijnig mijn hersenen, want ik begrijp er even helemaal niets van. Ik probeer het allemaal te plaatsen maar dat lukt niet zo een twee drie, zodat Sanne het me nog een keer uitlegt. ‘Mijn opa is Karel en zijn dochter is Willemijn. Dat is mijn moeder. Fleur en ik zijn gewoon vriendinnen en familie van elkaar. Onze moeders Anouk en Willemijn zijn al vanaf de basisschool vriendinnen van elkaar. Toen Karel alleen kwam te staan kwamen ze vaak bij hem en Ben kwam toen bij hem wonen. Anouk en Ben werden verliefd op elkaar en zijn getrouwd.’ Het begint een beetje te dagen. Ik zeg dat ik het nu begrijp, hoewel ik het wel ingewikkeld vind. Zelf hebben ze kennelijk geen moeite met de situatie, maar er blijven voor mij nog wel een paar vragen. ‘Noemt Sanne Karel opa en noemt Fleur hem oom, vraag ik. Weer schieten ze in de lach. ‘Nee hoor, we zeggen allemaal gewoon Karel tegen hem. We noemen iedereen bij de voornaam en gaan heel goed met elkaar om. Het maakt helemaal niks uit of Karel oom of opa is. Hij is gewoon een fantastische sportieve man en we hebben altijd plezier met hem. Hij is niet bij de pakken neer gaan zitten toen hij weduwnaar werd en doet nog steeds veel aan sport. Hij tennist, fietst, wandelt en zit echt niet achter de geraniums. Karel ziet er ook helemaal niet uit als een opa. Grijs haar heeft hij ook niet, omdat hij zo kaal als een biljartbal is. Hij heeft sinds kort ook een vriendin en samen ondernemen ze van alles.’ De meisjes houden intussen Stijn goed in de gaten, maar het jongetje slaapt als een roos. Sanne vertelt dat Karel een zomerhuisje in Friesland heeft waar ze vaak met zijn allen naar toe gaan. Als Stijn wakker wordt geven de meisjes weer alle aandacht aan het jongetje in de buggy. Aan het gekraai en de stralende glimlach op zijn gezicht te zien geniet hij daar met volle teugen van. Als Fleur hem op haar schoot neemt is het helemaal feest voor Stijn. Hij kraait het uit. Ze zetten hem even tussen hen in op het bankje wat hij ook fantastisch vindt, maar als ze hem weer in de buggy zetten valt hij weer gauw in slaap. Het lijkt me een familie die het gewoon gezellig met elkaar heeft. Een fijne omgeving om in op te groeien.